Alweer een maand geleden nam ik afscheid als stagiair-priesterstudent van jullie mooie parochie. Eind september 2025 begon ik. Zeven maanden later nam ik alweer afscheid! Op mijn laatste zondag ging mijn overweging over de Goede Herder. Ik lichtte er drie dingen uit.
De Goede Herder meldt zich uitnodigend bij de deur schaapskooi. Hij klimt niet stiekem naar binnen. Hij neemt je helemaal niets af. Jezus nodigt ons uit, open en transparant, om Hem te volgen. Dat is ook hoe ik hoop dat we elkaar behandelen en aanmoedigen Jezus te volgen. Zélf heb ik in ieder geval ervaren dat jullie mij veel ruimte gaven. Zo kon ik mijn eígen weg leren kennen én gaan.
Een tweede element dat ik uit het verhaal haalde was dat Jezus ons uít de schaapskooi leidt. Naar grazige weiden. We moeten dus iets achterlaten. Afgelopen zondag heb ik gesuggereerd dat we datgene wat we achter mogen laten kunnen zien als beelden. Beelden van God, van elkaar, en van onszelf. Beelden die ons niet, of niet langer, helpen. Ze geven misschien veiligheid, zoals de schaapskooi. Maar zorgen óók voor verstarring als we erin blijven hangen. Jézus nodigt ons uit te groeien, en ópen te zijn voor verassingen.
Jullie nodigden ook mij daartoe uit, op een liefdevolle manier. Perfectionisme, de angst niet goed genoeg te zijn, mochten worden achtergelaten.
Tenslotte benadrukte ik dat we bij Jezus leven vinden in al haar volheid. Die volheid zag ik opborrelen op allerlei plekken. In de zondagse eucharistie die met zoveel toewijding en vrolijkheid wordt gevierd. Maar ook de rest van het gemeenschapsleven in al variatie.
Ik had me dus geen beter plek kunnen wensen om het pastoorsperspectief te leren kennen. Bedankt voor alle gastvrijheid, openheid, stimulans tot groei, en inspiratie! En waarschijnlijk, hopelijk, snel: tot ziens!
Sicco Claus, stagiair priester-student Paradijskerk